เหลือทิ้งไว้ เพียงแต่ความ-หลัง กับ ชีวิต ที่อ้างว้าง เดียวดาย
เคว้ง-คว้าง และทุกข์-ทน สับสน จนไร้ จุดหมาย ไม่มีคน ไม่มีใคร
เหลือทิ้งไว้ เพียงแต่ตัว-ฉัน อยู่กับความฝัน ที่ต้องพัง ท-ลาย
ฝันไว้ เสียสวย-งาม แต่แล้ว มันก็ผ่าน-ไป
ผ่านไปเหมือนสาย-ลม ที่ไร้ร่อง-รอย
ไม่มีใคร ไม่เหลือใคร สิ่งที่คว้าไป มันกลับเลื่อน-ลอย
ได้แต่รอคอย คนที่จาก-ไป นั่งมองเงา มองอย่างเหงา-ใจ
ก็ไม่รู้-ว่า นานอีก เท่า-ไร กว่าสิ่ง ที่เสีย-ไป จะกลับมา
ความทรงจำ มันช่างปวด-ร้าว เมื่อมีความ-เหงา คอยทิ่มแทงหัวใจ
หลง-เหลือ แค่น้ำ-ตา ที่เหมือน ไหล มาไม่ขาด-สาย
กับสิ่งที่ฝัง-ใจ ไม่อาจ-ลืม
ไม่มีใคร ไม่เหลือใคร สิ่งที่คว้าไป มันกลับเลื่อน-ลอย
ได้แต่รอคอย คนที่จาก-ไป นั่งมองเงา มองอย่างเหงา-ใจ
ก็ไม่รู้-ว่า นานอีก เท่า-ไร กว่าสิ่ง ที่เสีย-ไป จะกลับมา
อาจเป็นเช่นนี้-ไป ต-ลอด กาล...

บทกวี

อสงไขยเวลา

ไอ้ฟัก(คำพิพากษา)

ละครช่อง 3

มีด(เป็นเรื่องสั้น ของชาติ กอบจิตติ)